Op de laatste dag kwamen mensen uit het hele land nog naar het enige museum in De Baarsjes. Het Natuurlijk Museum was een maandlang het 'Wunderkammer territorium' van de kunstenaar-verzamelaars Roland Albrecht, Erik Fens, Peter van der Heijden en Marc Volger. Er was veel bijzonders te zien. Vrijwel altijd in een artistieke vertaling van de kunstenaar/tentoonstellingsmaker. Vaak is de natuur zo 'bizar', dat het niet te bedenken is. Zoals de garnalen in de glasspons Euplectella aspergillum die op de bodem van de diepzee leeft. De glasspons was tentoongesteld, met de garnalen er in. Die zochten ooit een veilig heenkomen voor roofdieren en konden toen niet meer uit de helixvorm komen. En zo beland je als garnaal dan in een vitrine, die ooit van Boudeijn Buch was, in het Natuurlijk Museum.

De bezoeker ervaarde volop de passie van de verzamelaar. Daarnaast werd er flink getornd aan de uitgangspunten van het museum. Een museum heeft immers een permanent karakter, het is een fundament in de openbare ruimte. Het IS er altijd. Niet het Natuurlijk Museum. De zondag nadat ik deze foto's maakte werd alles al afgebroken. Terug naar de ateliers en in de dozen.
Wie het heeft gemist kan in ieder geval nog deze foto's bekijken.

zie ook: http://public.fotki.com/decharon/juni-kunstmaand-2007/10-juni-2007/van-marrakech-tot-m/page7.html

www.natuurlijkmuseum.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toesteming
www.decharon.nl

Roland Albrecht, Erik Fens, Peter van der Heijden en Marc Volger. Er was veel bijzonders te zien. Vrijwel altijd in een artistieke vertaling van de kunstenaar/tentoonstellingsmaker. Vaak is de natuur zo 'bizar', dat het niet te bedenken is. Zoals de garnalen in de glasspons Euplectella aspergillum die op de bodem van de diepzee leeft. De glasspons was tentoongesteld, met de garnalen er in. Die zochten ooit een veilig heenkomen voor roofdieren en konden toen niet meer uit de helixvorm komen. En zo beland je als garnaal dan in een vitrine, die ooit van Boudeijn Buch was, in het Natuurlijk Museum.

De bezoeker ervaarde volop de passie van de verzamelaar. Daarnaast werd er flink getornd aan de uitgangspunten van het museum. Een museum heeft immers een permanent karakter, het is een fundament in de openbare ruimte. Het IS er altijd. Niet het Natuurlijk Museum. De zondag nadat ik deze foto's maakte werd alles al afgebroken. Terug naar de ateliers en in de dozen.
Wie het heeft gemist kan in ieder geval nog deze foto's bekijken.

zie ook: http://public.fotki.com/decharon/juni-kunstmaand-2007/10-juni-2007/van-marrakech-tot-m/page7.html

www.natuurlijkmuseum.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toesteming
www.decharon.nl

Kunst was het niet, maar wel erg leuk. Sportdag op het Mercatorplein. Het einde van de toernooien die de afgelopen maanden op de pleinen in De Baarsjes waren gehouden. Heel veel kinderen uit De Baarsjes die - soms met pogingen tot 'will power' - een prijs of bal probeerde te krijgen uit handen van stadsdeelvoorzitter Arco Verburg. Gevolg: veel gejuich en blije gezichten. Maar ook dikke tranen toen de laatste bal aan een bedroefde kinderneus voorbij ging.

De dag werd georganiseerd door de mensen van Sportbuurtwerk De Baarsjes.

www.baarsjes.amsterdam.nl/kunst_vrije_tijd/sport
www.beheermercator.org

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming

Baarsjes die - soms met pogingen tot 'will power' - een prijs of bal probeerde te krijgen uit handen van stadsdeelvoorzitter Arco Verburg. Gevolg: veel gejuich en blije gezichten. Maar ook dikke tranen toen de laatste bal aan een bedroefde kinderneus voorbij ging.

De dag werd georganiseerd door de mensen van Sportbuurtwerk De Baarsjes.

www.baarsjes.amsterdam.nl/kunst_vrije_tijd/sport
www.beheermercator.org

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming

Kunstenares Lucy Nooren hangt met hangjongeren. In De Baarsjes bestaan, met name in De Chassebuurt, beruchte hanggroepen. Maar hoe heftig zijn de jongeren uit De Baarsjes vroeg zij zich af. Iedereen heeft zijn eigen werkelijkheid. Hoe kun je hier mee omgaan? In de ruimte van de oude slagerij werden, middels films, de verschillende werelden getoond. Het gillen van een moeder wiens zoon werd opgepakt tijdens een rel, een buurtbewoonster die heeft besoten dat ze gewoon buiten gaat zitten zodat ze iedereen leert kennen, een jongen die bekend staat als een van de boosdoeners. Buiten werd er 'gehangen' door buurtbewoners en hingen er rapteksten van de 'Van Brakelgroep'. Een groep jongens die rondhangt in de Van Brakelstraat.

Papa is weggegaan
en mama kan niet alles aan

www.thisismyplace.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming

heeft zijn eigen werkelijkheid. Hoe kun je hier mee omgaan? In de ruimte van de oude slagerij werden, middels films, de verschillende werelden getoond. Het gillen van een moeder wiens zoon werd opgepakt tijdens een rel, een buurtbewoonster die heeft besoten dat ze gewoon buiten gaat zitten zodat ze iedereen leert kennen, een jongen die bekend staat als een van de boosdoeners. Buiten werd er 'gehangen' door buurtbewoners en hingen er rapteksten van de 'Van Brakelgroep'. Een groep jongens die rondhangt in de Van Brakelstraat.

Papa is weggegaan
en mama kan niet alles aan

www.thisismyplace.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming

Omdat het regende vertrok de hele groep internationale capoeira studenten van het Mercatorplein naar de gymzaal van de Meidoornschool. De Capoeira Roda maakte onderdeel uit van de Internationale Conferentie die door Totti Angola was georganiseerd.

In de school was de mystieke kracht van deze oorspronkelijke vorm van Capoeira voelbaar. Op een bank zat Mestre Joao Grande, de ruim 80-jarige belangrijkste meester van de Capoeira Angola, omringt door Mestre Rosalvo en C. Mestre Susy-Xari. De groep witgeklede studenten bewoog als één orgaan. Ernstig en geconcentreerd werd er gezongen en gemusiceerd. Er werden aanwijzingen gegeven middels beweging en zang. Maar voor een buitenstaander was het onbegrijpelijk wat er gebeurde. Het was alsof ik als toeschouwer even een deel van en geheime rite mocht zien. Dat droeg eigenlijk alleen maar bij aan de intensiteit van het schouwspel.

www.capoeira-angola.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming
www.decharon.nl

Conferentie die door Totti Angola was georganiseerd.

In de school was de mystieke kracht van deze oorspronkelijke vorm van Capoeira voelbaar. Op een bank zat Mestre Joao Grande, de ruim 80-jarige belangrijkste meester van de Capoeira Angola, omringt door Mestre Rosalvo en C. Mestre Susy-Xari. De groep witgeklede studenten bewoog als één orgaan. Ernstig en geconcentreerd werd er gezongen en gemusiceerd. Er werden aanwijzingen gegeven middels beweging en zang. Maar voor een buitenstaander was het onbegrijpelijk wat er gebeurde. Het was alsof ik als toeschouwer even een deel van en geheime rite mocht zien. Dat droeg eigenlijk alleen maar bij aan de intensiteit van het schouwspel.

www.capoeira-angola.nl
www.junikunstmaand.nl

foto's ©dECharon communicatie/gebruik uitsluitend na toestemming
www.decharon.nl

"En het winnende verhaal is 'De Purperen citroen' van Murat Isik". Zo klonk het zaterdagochtend in cafe Edel. Eerst las Ricky Koole de 6 verhalen voor die in de finale waren gekomen. Het publiek genoot van hapjes en koffie en vooral van de verhalen. Daarna trok de jury zich terug. Druk gesticulerend zaten ze om de jurytafel. De jury bestond deze maal uit: Richard van Breukelen (scenarioschrijver), Anne Salomons (journaliste bij Het Parool), Matthijs van de Sande Bakhuyzen (acteur), Jan van Aken, docent schrijversvakschool en voorzitter, Shirley Brandeis, freelance journaliste van ondermeer de Westerpost.

Shirley Brandeis roemde het verhaal van Isik omdat hij op zo'n bijzondere wijze het thema 'Geuren en Kleuren' had gebruikt als thema van zijn verhaal. En omdat er zoveel 'kippenvel' momenten waren! Isik beschrijft zijn grootmoeder in beeldende en bloemrijke zinnen. De kippenvel momenten ontstaan door zijn woorden maar vooral door de beelden die hij er mee weet op te roepen. Iedereen die het verhaal hoorde zal bij het ruiken van een citroen nu aan de ferme grootmoeder denken die zo veel van de kleinzoon hield.

www.podiummozaiek.nl
www.oba.nl
www.junikunstmaand.nl
www.rickykoole.nl

foto's ©dECharon communicatie en Margreet Peters/gebruik uitsluitend na toestemming
www.decharon.nl

genoot van hapjes en koffie en vooral van de verhalen. Daarna trok de jury zich terug. Druk gesticulerend zaten ze om de jurytafel. De jury bestond deze maal uit: Richard van Breukelen (scenarioschrijver), Anne Salomons (journaliste bij Het Parool), Matthijs van de Sande Bakhuyzen (acteur), Jan van Aken, docent schrijversvakschool en voorzitter, Shirley Brandeis, freelance journaliste van ondermeer de Westerpost.

Shirley Brandeis roemde het verhaal van Isik omdat hij op zo'n bijzondere wijze het thema 'Geuren en Kleuren' had gebruikt als thema van zijn verhaal. En omdat er zoveel 'kippenvel' momenten waren! Isik beschrijft zijn grootmoeder in beeldende en bloemrijke zinnen. De kippenvel momenten ontstaan door zijn woorden maar vooral door de beelden die hij er mee weet op te roepen. Iedereen die het verhaal hoorde zal bij het ruiken van een citroen nu aan de ferme grootmoeder denken die zo veel van de kleinzoon hield.

www.podiummozaiek.nl
www.oba.nl
www.junikunstmaand.nl
www.rickykoole.nl

foto's ©dECharon communicatie en Margreet Peters/gebruik uitsluitend na toestemming
www.decharon.nl